Θα μπορούσε εύκολα κάποιος, εκτός της φοιτητικής πραγματικότητας, να ισχυριστεί ότι είναι πραγματικά απορίας άξιον, πως σε μια τόσο τεταμένη πολιτικά χρονική περίοδο για τη χώρα, το πιο ζωντανό ίσως κομμάτι της κοινωνίας μας, δηλαδή οι φοιτητές, δείχνουν ολοένα και μεγαλύτερη αδιαφορία για τις πολιτικές διαδικασίες που λαμβάνουν χώρα στο Πανεπιστήμιο και δη για τις γενικές συνελεύσεις. Το φαινόμενο αυτό δεν αποτελεί γέννημα της φαντασίας μας, αλλά μια απτή πραγματικότητα με δυστυχώς αύξουσα εξέλιξη.
Φυσικά, κάποιοι που ψάχνουν μία εύκολη ανάλυση του φαινομένου, θα μπορούσαν, πολύ λογικά, να υποστηρίξουν ότι η γενικότερη απαξίωση του πολιτικού μας συστήματος και η γενικότερη οργή του κόσμου για τις πολιτικές διαδικασίες που έχουν φέρει τη χώρα και την κοινωνία σ' αυτό το τέλμα που υφίσταται σήμερα, έχουν μεταφερθεί στη συνείδηση των φοιτητών, με αποτέλεσμα να απαξιώνουν και τις πολιτικές διαδικασίες μέσα στους χώρους των πανεπιστημιακών αμφιθεάτρων. Μία, όπως ξαναείπα, λογική και σωστή εν μέρει εξήγηση, αλλά δυστυχώς δεν είναι η μόνη και ίσως να αποτελεί απλά την κορυφή του παγόβουνου.
Αυτό που πρέπει να αναλογιστεί ο καθένας μας είναι η πορεία που ακολουθεί κάθε χρόνο η απομαζικοποίηση των γενικών συνελεύσεων. Δηλαδή, στην αρχή του ακαδημαϊκού έτους παρατηρούμε μία αρκετά ικανοποιητική προσέλευση φοιτητών στις πολιτικές διαδικασίες εντός των αμφιθεάτρων και έπειτα διακρίνουμε μία φθίνουσα πορεία στη μαζικότητα αυτών των διαδικασιών. Εύκολα λοιπόν μπορεί κανείς να καταλάβει ότι τη μερίδα του λέοντος στην ευθύνη κατέχουν τα τεκταινόμενα εντός των αμφιθεάτρων. Εκεί όπου οι παρατάξεις της Π.Α.Σ.Π. και του Μ.Α.Σ, καθώς και τα σχήματα των Ε.Α.Α.Κ., φορώντας πάντα τον «πιασάρικο» για την εποχή μας μανδύα της Αριστεράς που δήθεν θα βγάλει τη χώρα απ' το αδιέξοδο, αντιπαραθέτουν τα «αριστερόμετρά» τους για το ποιος τελικά είναι ο πρωτοπόρος της επανάστασης, «κατορθώνοντας» μόνο να εκφυλίσουν τη διαδικασία και να κουράσουν τον κόσμο, τόσο με τη «χαύρα» που δημιουργούν, όσο και με τον λαϊκίστικο και γεμάτο κορώνες «αριστερούλικο» λόγο τους.
Από την άλλη όμως, βάζοντας κάτω την κοινή λογική, θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι η όλη κατάσταση ευνοεί τους προαναφερθέντες, οπότε ορισμένες μεθοδεύσεις μάλλον γίνονται επί σκοπού. Το να οδηγείς τον σύλλογο σε γενικές συνελεύσεις συνεχώς για τα ίδια θέματα, είναι πολύ λογικό κάποια στιγμή να κουράσει τους φοιτητές γεγονός που θέτει εν αμφιβόλω τη σοβαρότητα και το κύρος των πολιτικών διαδικασιών. Πολύ λογικά λοιπόν, το μεγαλύτερο κόστος απ την απαξίωση των φοιτητών για τις πολιτικές διαδικασίες , θα το έχει και η παράταξη με τον περισσότερο κόσμο, δηλαδή η Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Χαρακτηριστικό παράδειγμα «περίεργων» μεθοδεύσεων αποτελεί η τακτική γενική συνέλευση στο Π.Τ.Δ.Ε. Στη συνέλευση λοιπόν αυτή, η οποία ήταν μονοθεματική, οι άλλες παρατάξεις και σχήματα έφεραν, ούτε λίγο ούτε πολύ, άλλα έξη θέματα προς ψήφιση με μοναδικό τους σκοπό να καθυστερήσουν τη διαδικασία, να κουραστεί ο κόσμος και να συζητηθεί το κεντρικό θέμα της ημερήσιας διάταξης με πολύ χαμηλή μαζικότητα. Γιατί αν πραγματικά τους έκαιγε να συζητηθούν τα άλλα θέματα, θα τα είχαν βάλει εξαρχής στη θεματολογία της συνέλευσης.
Εμείς ως Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. ήμασταν, είμαστε και θα είμαστε πάντα αυτοί που με ρεαλιστικές και κατατεθειμένες προτάσεις (scripta manent έλεγαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι) βγαίνουμε στις γενικές συνελεύσεις και προσπαθούμε να κρατήσουμε ένα πολιτικό επίπεδο στην όλη διαδικασία. Εκείνοι που απλά λαϊκίζουν και χρησιμοποιούν μία «πιασάρικη» μεν ορολογία, με ανεφάρμοστο δε υπόβαθρο, είναι πολύ λογικό ( γι' αυτούς τουλάχιστον) να προσπαθούν να επιβάλουν τη γνώμη και τις απόψεις τους με «τραμπούκικες» μεθόδους, με προσωπικές προσβολές και με ένα γενικότερο τρομοκρατικό κλίμα μέσα στις διαδικασίες.
Δ.Α.Π.-Ν.Δ.Φ.Κ. Ρόδου, Στόχος μας τα Όνειρά μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου